Het haantje wat iemand niet wilde ...

Dinsdag 14/04/2026 . Een berichtje van een vriendin. Zo eentje waarvan je al lezend de bui ziet hangen. Tijdens het uitlaten van de hond had ze een haan gezien.
Een haan. In het Evertsbos bij Eext.
Omdat ik zelf kippen heb, door Conny kipkundig ben opgevoed, een zwak heb voor alles met veren, vacht of pootjes – al moet ik bij spinnen nog steeds diep ademhalen – én mede beheerder ben van Dieren vermist/gevonden Gieten e.o., was de optelsom snel gemaakt. Alle pijlen wezen deze kant op. Ik mocht het oplossen.
Diezelfde avond ben ik gaan kijken. Meneer liet zich niet zien. Hij speelde verstoppertje, en hij was er verdomd goed in. Tot ik op het idee kwam de strijd aan te gaan met digitale middelen.
Via mijn telefoon liet ik hanengekraai klinken. En ja hoor: verderop in het bos kwam antwoord.
Geen beschaafd “goedenavond”, maar een territoriaal weerwoord.
Een bekgevecht ontstond tussen mijn audiohaan en de echte. Ik kraaide, hij kraaide terug. Steeds iets dichterbij.
Toen ik hem eindelijk zag, kneep mijn hart samen. De fiere haan was een schim van wat hij ooit geweest moest zijn. Zijn kam en lellen zaten onder de wondjes, zijn nek leek rauw, zijn lijf te dun. Hij stond erbij als iemand die overal buiten de boot was gevallen.
Ik strooide graan. Veel graan. Maar hij hield de boot af. Zelfs toen ik het geluid van zoetgevooisde hennetjes liet klinken en hij enthousiast terug pruttelde, liet hij zich niet genoeg afleiden om hem met een handdoek te vangen. Hij was niet angstig – hij was wantrouwig. En wie hem dat kwalijk nam, had zelf vast nooit aan den lijve ondervonden hoe het voelt om aan je lot te worden overgelaten.
De volgende dag kwam ik terug met zwaar geschut: een schepnet en twee van mijn eigen hennetjes, Molly en Polly. Het vrouwelijk schoon in de aanbieding. Met gekraai uit mijn telefoon, nu via een boxje om mijn bereik te vergroten, had hij ons snel gevonden. Maar meneer liet zich niet verleiden. Hij at zich een ongeluk zodra ik afstand hield, maar binnen bereik komen? Ho maar.
Alles wees erop dat het om een gedumpte haan ging. Wie een dier achterlaat en het lot aan de natuur overlaat, pleegt een laffe daad.
Donderdagavond 16/4/2026 kreeg ik versterking. We trokken er met z’n drieën op uit: Conny, Rianne en ik. Drie takkenwijven in het bos, met een missie.
Geen haan zou ons door de vingers glippen.
We riepen hem weer met onze audiohaan. Hij antwoordde. Steeds dichterbij.
We stonden verspreid tussen de bramen, die zich in ons vastgrepen met hun scherpe doornen. Rianne lokte hem met zachte kipgeluidjes en dreef hem voorzichtig in onze richting. Conny stond achter een boom met het schepnet, en ik verstopte me achter een boom tegenover haar.
Opeens, ingesloten, keek hij om zich heen. Dit werd hem te machtig. Hij sprong op een boomstam en maakte zich klaar om snel weg te wezen, maar telde buiten Conny. Voor hij het wist hing hij ondersteboven in het net.
Daar hing hij dan. Niet groot, niet stoer, maar klein, mager en verslagen.
Na onderzoek bleek hoe zwaar hij het had gehad: kalkpoten, een gesneden poot, rafelige staartveren en meer wondjes dan ons lief was. Hij had duidelijk de tol betaald voor iemands gemakzucht.
Hij ging mee naar de beste plek voor hem: de KippenCare van Conny.
Na de EHBO op de Care kreeg hij water.
En voer.
En hij at.
En at.
En at.
Alsof hij bang was dat het straks weer op zou zijn.
Daarna mocht hij rusten. Op een veilige plek. Ver weg van vossen, marters en mensen die hun verantwoordelijkheid liever in het bos achterlaten.
En terwijl hij daar zat, dacht ik: soms hoeft een verhaal niet groot te zijn om je bij de keel te grijpen.
Soms is één gehavend haantje genoeg.
Ik hoop dat het je goed zal gaan, Mongwi*, en dat je een geweldig huisje krijgt.

Leida

*) Cha'akmongwi, Hopi Indiaans voor huilende leider
Vanuit KippenCare

Het haantje werd bij ons opgevangen.
Het eerste wat hij kreeg toen hij bij KippenCare binnenkwam, was water. Hij had duidelijk ook honger, dus kreeg hij granen met extra vitaminen. Terwijl wij de spullen bij elkaar pakten, hield Rianne een oogje in het zeil bij het haantje.
De wonden die hij had, moesten behandeld worden. Op zijn linker oorlel zat een diepe snee, maar omdat er al een korst op zat, hebben we besloten deze niet meer te hechten. Zijn nekveren zaten onder het bloed dat vanaf zijn kam naar beneden was gelopen. In het bos in Eext, waar hij gevonden is, staan veel struiken met doornen. Het zou me dan ook niet verbazen als daar de meeste verwondingen vandaan komen.
Het haantje werd gewogen en de weegschaal tikte net geen 1900 gram aan, terwijl zijn normale gewicht rond de 2500 gram zou moeten liggen. Dat betekent dat hij flink was afgevallen. In eerste instantie dachten we dat hij misschien een paar dagen in het bos had gezeten, maar gezien zijn conditie en gewicht moet dat zeker vier weken zijn geweest.
Ook op zijn kinlellen had hij behoorlijke plekken die behandeld zijn. Na ongeveer twee uur verzorgen kreeg hij zijn veilige plekje bij KippenCare. De volgende dag zouden we verder kijken hoe het met hem ging. Hij werd ingespoten met een vogelspray tegen ongedierte, maar we hebben niets aangetroffen, ook in de dagen daarna niet.
Er moest natuurlijk een naam komen. Na een korte nacht kwam zijn naam naar voren. Ik heb dit met Leida en Rianne besproken en zij waren het meteen eens: een prachtige naam die bij hem past.
Cha’akmongwi (Hopi Indiaans voor huilende leider), met als roepnaam Mongwi.
De volgende dag stond zijn eerste bad op de planning, om hem weer wat schoner te krijgen. Hij probeerde eerst nog te ontsnappen en sprong op de rugleuning van een barkruk om alles goed in de gaten te houden. Terwijl ik zijn bad klaarmaakte, deed hij nog een poging om weg te vliegen, maar ik was er net op tijd bij 😉
Toen het bad klaar was, zette ik hem voorzichtig in het warme water. Tot mijn verrassing ontspande hij direct en bleef rustig zitten. Het water werd al snel zo vies dat duidelijk was hoe nodig dit bad was.
Daarna heb ik Mongwi in een handdoek gewikkeld zodat het water goed uit zijn veren kon trekken. Na ongeveer 20 minuten ben ik hem gaan föhnen. Ook dit onderging hij als een echte heer. Toen hij bijna droog was, gaf mijn föhn het helaas op… einde oefening 😄
Mongwi ging weer terug in zijn bak en kreeg wat te eten, want hij moest echt weer op gewicht komen.
Video.
In de dagen daarna begon Mongwi zich steeds meer op zijn gemak te voelen. Hij had eten, drinken en de verzorging die hij hard nodig had. Hij kreeg ook een ontworming, zodat dat meteen onder controle was.
We zijn bezig geweest met zijn poten: zijn sporen, schubben (waar ik nog mee bezig ben) en zijn nagels zijn bijgewerkt, zodat ze minder lang en scherp zijn. Hij moest aansterken, dus kreeg hij extra lekkers – en hij at alles wat ik hem gaf.
Na een week verraste Mongwi ons: hij begon weer te kraaien.

Nu, zo’n twee weken later, zijn de korsten en wonden bijna volledig genezen. Hij is inmiddels 250 gram aangekomen en… vijf keer in mijn vingers gepikt 😊
Maar wat is hij weer een heerlijk ventje aan het worden.
Hij is er nog niet; hij moet nog verder aankomen. Maar hij weet inmiddels precies wie zijn eten komt brengen! Hij heeft weer vertrouwen gekregen en ik pak hem regelmatig op voor een knuffel.

En dan te bedenken dat iemand zomaar een haantje dumpt in een bos…
Er is nooit een reactie gekomen van iemand die hem herkende of wist waar hij vandaan kwam.
Als ik naar zijn tekening kijk – het mooie driehoekje op zijn vleugel en de bijna perfecte vleugeltekening – dan weet ik zeker dat Mongwi op een kleindierenshow hoge punten had kunnen scoren. Misschien was hij zelfs een goede fokhaan geweest.

De reden van het dumpen?
Waarschijnlijk zijn leeftijd…

We zullen het nooit weten. 💔
De kosten voor de opvang en verzorging van Mongwi worden betaald uit de KippenCare donatiepot.


Conny
Slide show van Mongwi
End